Dobra Wentylacja

 

 

Dobra wentylacja

Każdy dom musi mieć instalację wentylacyjną, która zapewni wymianie powietrza między wnętrzem domu i otoczeniem. Nie da się mieszkać w domu bez wentylacji. 

Prawidłowo zaprojektowana i wykonana instalacja wentylacyjna w domu jednorodzinnym powinna zapewniać dopływ powietrza do pokoi i kuchni z oknem zewnętrznym oraz usuwanie powietrza zużytego z kuchni, łazienki, oddzielnego WC, pomieszczenia pomocniczego bez okien (składziku czy garderoby), pokoju oddzielonego od tych pomieszczeń więcej niż dwojgiem drzwi, a także pokoju znajdującego się na wyższym poziomie w domu wielopoziomowym.

Skąd

W instalacji wentylacji grawitacyjnej i mechanicznej wywiewnej świeże powietrze powinno mieć zapewniony dostęp do pokoi i kuchni z oknami zewnętrznymi przez ich nieszczelności. Aby to było możliwe, okna powinny mieć współczynnik infiltracji a mniejszy niż 0,3 m3/(mhdaPa2/3), a jeśli są wyposażone w skrzydło uchylno-rozwieralne, górny wywietrznik uchylny lub górne skrzydło uchylne, wystarczy, by był on nie większy niż 1 m3/(mhdaPa2/3). Jeżeli nie wiemy, jaki jest współczynnik infiltracji naszych okien, to lepiej przyjąć, że nie spełnia tych warunków, bo współczesne okna są bardzo szczelne i z reguły nie zapewniają dopływu dostatecznej ilości powietrza.


Okna z funkcją rozszczelnienia,czyli z mikrowentylacją, to wprawdzie lepsze niż nic, ale taki sposób zapewnienia dopływu powietrza do domu to prowizorka – nie umożliwia nad nim żadnej kontroli

Nawiewnik z prawdziwego zdarzenia powinien mieć regulację stopnia otwarcia i opracowaną przez producenta charakterystykę przepływu – dzięki niej można ocenić, jak dużo powietrza będzie napływać do wnętrza

By wentylacja działała, trzeba zrobić otwory i zainstalować w nich nawiewniki: w górnej części okna (w ościeżnicy, ramie skrzydła, między ramą skrzydła a górną krawędzią szyby zespolonej), w otworze okiennym (między nadprożem a górną krawędzią ościeżnicy, w obudowie rolety zewnętrznej) lub w przegrodzie zewnętrznej nad oknem.
Nawiewniki powinny mieć regulowany stopień otwarcia. W pomieszczeniu z wentylacją grawitacyjną strumień powietrza przepływającego przez całkowicie otwarty nawiewnik powinien wynosić od 20 do 50 m3/h (przy różnicy ciśnienia 10 Pa po jego obu stronach), w wyposażonym w wentylację mechaniczną – od 15 do 30 m3/h. Powietrze musi mieć możliwość przepływania przez nawiewnik również wtedy, gdy jego element dławiący znajduje się w pozycji całkowitego zamknięcia (nawiewnik powinien wtedy przepuszczać od 20 do 30% strumienia przy całkowitym otwarciu).
Nawiewniki mogą być regulowane ręcznie, ale lepszym rozwiązaniem są te z regulacją automatyczną. Stopień otwarcia może się w nich zmieniać pod wpływem zmian różnicy ciśnienia wewnątrz i na zewnątrz domu, zmian wilgotności lub temperatury powietrza.
Nawiewniki reagujące na zmiany ciśnienia przymykają się automatycznie, gdy zwiększa się siła wiatru. Dzięki temu do pomieszczeń napływa stale taki sam strumień powietrza.
Nawiewniki termostatyczne, czyli reagujące na zmiany temperatury, przymykają się samo- czynnie w miarę jej obniżania, co przynosi oszczędności w zużyciu ciepła. Są to zwykle nawiewniki talerzowe przeznaczone do montażu w ścianach.
Bardzo popularne są nawiewniki higrosterowane, czyli reagujące na zmiany wilgotności powietrza w pomieszczeniu. W miarę jej wzrostu następuje zwiększenie stopnia otwarcia nawiewnika, dzięki czemu wymiana powietrza staje się intensywniejsza. Kiedy wilgotność powietrza jest optymalna, nawiewnik pozostaje przymknięty, a do pomieszczenia napływa minimalna ilość powietrza. Pomaga to w ograniczeniu wydatków na ogrzewanie. Jeżeli zastosuje się wentylację mechaniczną nawiewno-wywiewną, trzeba zrobić otwory (czerpnie) umożliwiające zasysanie powietrza przez wentylatory nawiewne, które tłoczą świeże powietrze. Zwykle instaluje się jeden centralny wentylator, z którego powietrze jest rozprowadzane siecią przewodów wentylacyjnych do pomieszczeń, które tego wymagają.